ฉันรู้สึกเซ็งตั้งแต่วันก่อนแสดงละครแล้ว ฉันเบื่อที่ฉันเอื่อมมือเข้าไปให้ความช่วยเหลือกับเพื่อนๆ แต่เพื่อนๆกลับเห็นว่าสิ่งที่ฉันช่วยพวกเขานั้นไม่มีค่าไร้ประโยชน์ พอฉันเห็นแบบนั้นฉันก็เลยไม่ช่วยอ่ะไรอีกเลยนอกจะเรื่องคุมSound แล้วก็มาว่าฉันไม่ทำอะไรเลย ไม่รู้หละ ก็ฉันช่วยแล้วแต่คุณกลับเห้นว่าสิ่งที่ฉันช่วยมันเป็นเรื่องตลกปัญญาอ่อนฉันก็เลยไม่ช่วยเลย...
แล้วก็น้ะตอนซ้อมละครอีก พวกผู้ชายไม่ยอมตั้งใจซ้อมกัน ผู้กำกับโมโหมาก ด่าคนนู้นทีด่าคนนี้ที มันไม่ซ้อมทำไมไม่ด่ามันล่ะมาด่าฉันทำไม ฉันไม่ได้ทำไรผิดน้ะ ใช่ มันมาดูรูปที่ฉันทำอย่างสนอกสนใจฉันก็เปิดให้ดูตามคำขอแล้วมาด่าฉันทำไม่ ทำไมไม่ด่ามันเล่า
แล้ว มาว่าๆฉันไม่มีเสียงที่มันต้องการ เสียงกดโทรศัพท์ เสียงเหรียญ เสียงสายหลุด ฉันไม่มี ก็ไม่บอกเองว่าจะเอาฉันจะได้หามาให้ แล้วเอาฉันไปเรียบเทียบกับยูอีก ว่ายูมีเสียงที่พวกมันต้องการมากมาย มีทุกเสียง มีเป็นร้อยๆเสียง มีเยอะกว่าฉันอีก ขานั้นอ่ะอย่ามาเทียบกับเราเลยสูงเกินไปก็เขาเก่งนี่ ว่าฉันไม่ดีก็ไปอยู่กับพวกนั้นสิ ถ้าฉันเดาไม่ผิดน้ะ เสียง Sound ที่ยูหามาได้เราดูแล้วเราว่าไม่ได้หามาจากเน็ตหรอก นั่นอ่ะซื้อมาเป็แผ่น CD แน่ๆ แบบClip Arts อ่ะ
แล้ววันแสดงก็ทำฉันแป้กอีก ตอนประกาศรายชื่อ ของอะไรไม่รู้เกะกะเท้าไปหมดฉันออกไปไม่ทันที่เขาประกาศชื่อแต่คนดูก็เห็นฉันจะออกแล้วเขาก็เห็นฉันจะล้มแล้วผู้ประกาศชื่อก็ประกาศชื่อคนต่อไปโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ออกไป คนดูที่เห็นฉันออกไปไม่ทันก็เบ้ปาก สายตาบ่งบอกว่า ควายว่ะ
เพื่อนๆเห็นฉันเป็นตัวอะไรไม่รู้ ไม่ใช่ตัวตลก แต่เป็นอะไรที่ดูแล้วฟายแท้ๆ จะบอกอะไรให้ฉันพูดอย่างไม่เกรงใจน้ะ ว่าฉันเปิดเสียงหาเสียงได้ดีกว่าห้องอื่นๆอีกหลายๆห้องที่เดียวแค่ทำได้ไม่ดีเท่ากับกลุ่มที่ได้เต็ม แล้วฉันก็คิดว่าฉันนั้นเก่งด้วย พวกเธอไม่เห็นคุณค่าฉันเอง มันก็เหมือนกับที่เจ้าชายน้อยบอกแหละ สิ่งสำคัญนั้นมักจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่เราต้องมองเห็นมันด้วยหัวใจ เราถึงจะมองเห็นมัน
ฉันจะไม่สนใจเรื่องที่ผ่านมา ฉันจะลืมไปให้หมด หลังจากที่ฉัน โพสข้อความนี้และอ่านCommentเสร็จ สิ่งที่ฉันจะทำต่อไปคือ ฉันจะไม่ยอมเป็นกระโถนให้ใครมาอ้วกใส่อีก
